Drewno!

Dzisiaj po raz pierwszy jechałam z kotem autem. Przez dwie godziny. Kot oczywiście był przypięty pasem. Ma szelki przez które przeplotłam pas. Nie wiedział biedny co ma zrobić. Nagle odebrano mu tyle wolności. A na zewnątrz tak ciekawie! Ale trzymał się Marian dzielnie, tylko od czasu do czasu trochę pomiaukiwał. Ale drewniany żwirek to chyba nie jest jego ulubiony. ( Kot właśnie wszedł do szafki z koszem... Co za kot!)
A potem razem z rodzinką woziliśmy drewno. Drewno na opał. Wózkiem z metalowej siatki. Do bunkra do którego prowadzi właz i który jest połączony z domem. Pierwszy raz gdy jechałyśmy z Magdą troszkę za bardzo przechyliłyśmy wózek aby wyrzucić drewno. I wózek wpadł... Ale Magda szybko wskoczyła do bunkra i go udało nam się wyciągnąć. Potem jeszcze kilka kursów i już wszystko wywiezione. Ale za to byłam cała mokra. Nie od potu, a od topniejącego śniegu... ( Marian wyszedł z szafki :) ) Ale dzień ogólnie fajny :)
A tu piosenka, która chodzi mi po głowie cały dzień :)
Enjoy!

Palmowo niedziela! I ciastka!

Siedzę sobie w lesie i zastanawiam się co robi Marian w mieście. Mam nadzieję, że nie rozwalił jeszcze domu.

A dzisiaj niedziela palmowa. W kościele odprawiał ksiądz o głosie jak pewien obecny premier :) Już się nie umiem doczekać Wielkanocy. I święcenia jajek, i szukania zajączka, i ciepła! Bo jest strasznie zimno! To nie jest wiosna! To środek zimy jest!

A mama i Madzia robią ciasteczka. Są przepyszne!!!

Kot

Mam Kota! Nazywa się Marian i jest strasznym wojownikiem. Został nauczony, że gdy wystawi się mu rękę należy atakować... I on tak robi, ale staramy się go oduczyć tego nawyku. Wchodzi też na różne elementy otoczenia. Czasem dostaje "kota" i biegnie na korytarz, z niego z prędkością torpedy wbiega do pokoju i wskakuje na fotel. Zaczyna go drapać, patrzy na mnie jakby chciał wskoczyć mi na głowę, zeskakuje i zaczyna od nowa. Najczęściej robi to wieczorem. Kupiłyśmy mu obrożę z dzwoneczkiem, więc przynajmniej słychać jak się skrada. Jego ulubioną zabawką jest MM's  na sznurku (lub tylko sznurek).

Będę aplikowała na comeniusa do Portugalii (Lisboa!) więc trzymajcie kciuki!

Łojacie! To miałobyć już dawno!!

Wyobraźcie sobie wieś. Ale nie centrum, takie przedmieścia wsi. W sensie pusto, pusto, pusto, dwa gospodarstwa, i dalej pusto. Jest jeszcze droga. I las. Dużo lasu. W tym lesie mieszkam w łikendy i wszelkie wolne od szkoły dni. Ale nie o to nam chodzi. Chodzi o te gospodarstwa. W jednym z nich mieszkają nasze sąsiadki. Starsze panie, czyli wiadomo- religijne. Zwykle podwozimy je do kościoła. Do ich domu prowadzi może stumetrowy podjazd, wśród pól. Pole ma dość głęboki rów. I w ten rów wpadła moja siostra autem (konkretnie jego połową). I teraz jak to wyciągnąć? Pchanie nie wiele daje. Czekamy na tatę, który „już zaraz miał jechać” ale go jak nie ma tak nie ma. Po ciepłej herbatce słychać- jedzie! Ale to nie tata... Ale już drugi sygnał to już on. Jedzie minibusem więc może coś poradzi. Przesunęliśmy auto może o metr, zanim lina się nie urwała. Ale na szczęście sąsiad miał traktor! I tym traktorem udało się wyciągnąć samochodzik. Niestety wyładował się akumulator, więc nie ruszy. Jednak pociągnięcie autka dookoła placu sąsiadki pomogło i autko ruszyło. I to się działo w ferie.